Nga Luciano HODO

◾◾◾

Atë mëngjes ju luta babit të më merte me vehte , ne Durrës.
Do udhëhiqnim disa kamjona me ujë e ushqime ne zonën e goditur nga termeti .
Fillimisht babi më refuzoj , por më tha ;
– eja biri im , duhet që të mësosh edhe ti , se cfarë të bën natyra !
Mos harro !
Të dua të fortë e të mos prekesh në shpirt , kur të shikosh lëndimet e tërmetit !
– mirë babi !
Do të bëhem i fortë , i thashë me krenari.

U nisem drejt Durresit , rrugës dalloheshin shënjat e para të dëmtimit .
Ndërtesa të plasaritura , e mure të rrëzuara ..

Sapo mbritëm në qytet , nuk e di pse më erdhen në mëndje pamjet e një filmi për Bosnjën në kohë lufte ..
Pallate te “mitraluara” nga dora e zezë e tërmetit !
Ngado rrënime . Pallaye të shkatëruara .
Mu dhimbs ky qytet ! Banorët i kishte pushtuar paniku, stresi dhe gjëma !
Shikoja fytyrat e tyre të trishtuara.
Mbi syte e shpirtin e tyre,
kishte rënë zija e brengosja .
Dukej edhe përlotja me ankthin se cfarë do bëhej të nesërmen e tyre !!

– Kam punuar gjithë jeten per të blerë këtë shtepi , ku te mbytem tani , oi oi ..
degjoja kudo , zëra dhe dënesa qe më dridhnin shpirtin tim nga dhimbja !

Ktheva kokën nga babi. Doja të flisja me atë ,
por e pashë të përlotur,
dhe heshta !
E dija që babi im e ka zemren te butë e ligështohet në raste të tilla !

Më pas babi ndaloj makinën pranë nje vile .
Mbasi shkarkuan disa ushqime për ekipet e shpetimit ,
babi më tregoi ;
– Biri im , këtu eshtë tragjedia më e rëndë . Tek vila tre katëshe e rrëzuar janë poshtë rrënojave të saj , gjithë! anëtarët e familjes .
Do zoti ka të mbijetuar !
-çfarrrëëë..ë !!
Bërtita unë i befasuar !
Të lutem më thuaj që bëre shaka ! Ju drejtova babit .
– është e vërtetë djalo , më tha një zotëri aty pranë që po ndiqte bisedën tonë !
E humba fare . Si ka mundësi , mendoja ,
– o zot , o zot , shpëtoji të gjallë , lutesha unë në heshtje !

Një cast dëgjova emrin tim ..
– Luciano , Luciano , ..
Ktheva kokën nga erdhi zëri .
Pashë që nuk më thërritën mua , por e kishin me një zjarrfikës të ekipit italian !
Ai më buzëqeshi .
Unë u afrova dhe i dhashë dorën ..
– jemi me një emër , më tha plot ëmbëlsi .
Dëgjova babin tënd kur të tha
-kujdes Luciano,
Aty mësova që edhe ti kishe emrin tim !
Dhe më përqafoi ..
Filuam biseden , më pyeti për shumë gjera .
Ai donte të dinte , pse isha unë në këtë zonë !
Ja shpegova .
Më tej zjarrfiksi Luciano më tregoi, se edhe ai , kur ishte në moshën time i kishte lindur dëshira për tu bërë zjarrfikës .
E ndoqi ëndrren .
Sot ai shpëton jëtë kudo !
Më së fundi u ndje mirë kur unë i thashe ;
– Të gjithë shqiptaret dinë te flasin italisht !

Nuk e kuptova se si mu ndez në shpirt deshira për tu bëre zjarrfikes ! Sa doja të shpetoja jetë !
Në amerikë eshtë nder i madh të jesh zjarrfikës !
Madje në shkollë fëmijët mburren ;
– jam djalë zjarrfiksi !!

U kthyem në shtëpi.
Mua nuk më zinte gjumi atë nate ..
Isha impresionuar nga ato që pashë në Durres ! – Ah sikur të kisha një dorë të magjishme .
Dhe ti ndërtoja të gjitha shtëpitë !
Këte endërroja gjithë natën !
-Fli bir, më tha nëna , ditë më të mira ,pas kësaj do të vijnë ! E besova nënën !
Më vjen keq për të dëmtuarit…
Ngushëllime për 51 viktimat!

Tiranë më 2 dhjetor 2019

Facebook Comments